De grondleggers van de religieuze tradities en mystieke stromingen waren voor hun tijdgenoten in de regel
twijfelachtige figuren.

Ze verschenen plotseling op het toneel en
begonnen eigenmachtig te zingen.
Daarna brachten zij de het koor uit de maat
en maakten de aangestelde solisten razend.
Alleen in de perspectief van de tijd ontdekte
men een organische verbinding van hun optreden
met het toen klinkende gezang.
Hoe moet je religieuze fenomenen beoordelen
zonder dit perspectief?