“Niemand ademt zelf”, zei ik. Mijn vrienden bleken dat niet eerder te hebben opgemerkt.
 “Als we zelf zouden ademen, zouden we kunnen stoppen met ademen wanneer we dat zouden willen. Maar we kunnen alleen onze adem inhouden.”

Het gevoel, dat er ‘iets’ in je ademt, laat staan dat er ‘iemand’ in je ademt, is behoorlijk verontrustend. Maar dat gevoel verandert vroeg of laat in het egenovergestelde. Wat je bang maakt is niet dit gevoel zelf, maar de verklaring ervan. Nadat ze hersteld waren van de verwarring bedachten mijn vrienden het ‘iets’ een naam te geven. Ze wilden het niet God noemen. Ik zei zelf ‘de Ware’ in plaats van God, maar mijn vrienden zagen geen verschil. Ze zochten een totaal nieuwe naam; een die niet besmet was door de hoeders uit het verleden, niet vervuild, niet banaal, maar voor iedereen begrijpelijk en hartverwarmend. Mijn vrienden zochten lang naar woorden, maar vonden er niet een die voor iedereen aanvaardbaar was.
“Zo is het altijd geweest, en dat verander je niet”, zei ik.
De verscheidenheid van namen is niet altijd storend. Het hangt ervan af hoe je ernaar kijkt. Zie je het als iets natuurlijks of als een afwijking van de norm?