Mooi toch? 

Wat zoeken we precies? Wat spreekt ons aan in het derde millennium? Dat zijn hoofdzakelijk niet-dogmatische spirituele zienswijzen en tradities, die aansluiten op ons innerlijk leven en onze behoefte aan zingeving voldoende bevredigen. Deze zijn te vinden in de moderne veelkleurige spiritualiteit. Mooi toch, zou je zeggen, waarom moeten we het dan over het christendom hebben?

Als je parallellen in de relatie met ouders en die met de religie erkent, weet je al het antwoord op deze vraag. Het conflict met ouders wordt niet ongedaan als je bijvoorbeeld goede vrienden hebt. Het gemis in de relatie met hen wordt niet gecompenseerd door een gelukkig huwelijksleven. Zou het conflict of de onvrede met het christendom dan wel vanzelf kunnen verdwijnen door aansluiting bij een andere traditie? Dat is de vraag.

Hoe men een relatiebreuk met het christendom ook beleeft en opvat, de vervreemding van een religieuze wortel van je eigen cultuur betekent automatisch dat je iets fundamenteels van je eigen achtergrond niet accepteert. En dat kan natuurlijk. Als iemand het christendom in zijn brede spectrum heeft bekeken en besluit niets met die religie te maken te willen hebben, valt daar weinig tegenin te brengen. Het is echter een andere zaak als een dergelijke conclusie over het christendom in het geheel alleen getrokken wordt op basis van ervaringen met één kerk. Natuurlijk, ook dat is een persoonlijke zaak waarmee anderen zich niet hoeven te bemoeien, zeker niet als iemand bewust zo’n besluit neemt. Maar zijn we ons er inderdaad van bewust van hoe onze mening over het christendom gevormd is? Dat is nu juist het punt.

Uit verhalen van diverse spirituele zoekers die hun weg vonden in de oosterse spiritualiteit, blijkt dat ze niet-dogmatische stromingen in het christendom, zoals de gnostische traditie of de christelijke mystiek, nauwelijks of helemaal niet kennen. Ze hebben het christendom in hun jeugd vaak radicaal afgewezen en sindsdien houden ze zich er totaal niet meer mee bezig. Westerse spirituele zoekers vinden in het boeddhisme, soefisme, vedanta, noem maar op, visies die de individuele beleving van religiositeit rechtvaardigen en ondersteunen. Ze denken doorgaans dat soortgelijke inzichten in het christendom niet bestaan.